با یاد یگانه یار بی یار

آنقدر شیرینی,

که وقتی رو به رویم می نشینی

چایم را

تلخ می نوشم

با یاد یگانه یار بی یار

بار دلم را بسته ام

از خودم ،

به سوی تو راهی ام

من با عشق

همسفر, شده ام

با یاد یگانه یار بی یار

برگ های غمش

روی زمین

پاییز, هم ، خودش

گریه می کند

با یاد یگانه یار بی یار

از یادم می گذری

به دلم می نشینی

چشمانم می بارند

با یاد یگانه یار بی یار

اگر خاطراتت

فراموشی, بیاموزند

پاسخ قلبم را

چه دهم ؟

با یاد یگانه یار بی یار

وقتی اشک ها

چشمانم را رها نمی کنند

جهانم تار می شود

و من

در برابر آینه

بی معنا می شوم

با یاد یگانه یار بی یار

از زمانی که

چشمان مشکینت را

ندیدم ؛

فهمیدم

بالاتر, از سیاهی, هم

رنگی هست

با یاد یگانه یار بی یار

تنها ، در دنیای, سایه هاست

که خورشید

دل نمی شکند

با یاد یگانه یار بی یار

در پایان شعرهایی

که برای تو می نویسم

سه نقطه ها

همیشه ادامه دارند ...

با یاد یگانه یار بی یار

چه فرقی می کند وقتی در میان این هیاهو ، سکوتت شنیده نمی شود …

چه فرقی می کند وقتی در میان تمام خیرگی ها ، چشمان فرو بسته ات دیده نمی شود …

چه فرقی می کند وقتی در کنارشانی ولی تو را نمی فهمند …

دلت که پر می شود از نشدن ها ، بازهم تنها راهی که پیش رویت می گذارد ؛ خودت هستی و خودش …